حالا هم مصاحبه با ریویل رو براتون گذاشتم. یه رپر ایرانی که انگلیسی میخونه !
بازار موزيک رپ جزو پربارترين و شلوغترين ها دراين طرف دنيا ( غرب) محسوب ميشه. می دونين که رپ به نوعی خوندن گفته می شه که خواننده های اون به نوعی تندخوانی بی تکرار می کنن.
رپ فارسی امروزی فقط در چند سال گذشته بين ايرانی ها شکل گرفته. چند کار آزمايشی بين خواننده های ايرانی لس آنجلس ضبط شد ولی رپ واقعی از نوع ايرا نی اش در ايران و تهران شهر گرفته
ريويل ( Reveal ) از خواننده های رپ لندنه که در کارش موفق بوده. سبک خوندنش کاملاً حرفه ای و تشخيص ايرانی بودنش توی آهنگها غيرممکنه. البته در آهنگهای اخيرش از جملات و کلمات فارسی استفاده می کنه.
رفتم ديدن خود reveal که در يک مجتمع ساختمانی وسط لندن زندگی می کنه. جائی که زندگی روزمره خشنه و زندگی شبانه اش پر از سر و صدای پليس و حتی گلوله است! و حالا در فاصله پنجاه سانتی ريويل نشستم.
اتاقهای آپارتمانش جای راه رفتن نداره و شلوغ و بهم ريخته است و تا صدائی از بيرون مياد از پنجره سرک می کشه که ببينه چی شده! خودش می گه "آخه من شهردار محلم".
خوب حالا مصاحبه شروع میشه !
خب ريويل جان اول بسم الله، شناسنامه ات رو نشون بده ...
ريويل: بيست و دو سالمه، البته چون اينجا بزرگ شدم فارسيم مثل يک بچه ۱۲ ساله است. ايرانی هستم و خيلی هم دوست دارم که ايرانی بودنم رو توی آهنگام نشون بدم.
سالها از ايران دور بودی و تازگی آهنگی با " هيچکس" (از خواننده های رپ داخل ايران) خوندی که توش چند جمله فارسی هم بکار بردی.
آره دوسال پيش رفتم ايران و تو نستم با بچه های رپ خون ايرانی قاطی بشم . با سروش از گروه "هيچکس" آشنا شدم و فوری دو تا آهنگ باهاشون ضبط کردم که تازگی ديدم ويديوی سياه وسفيد آهنگ " تيريپ ما " روی اينترنت پخش شده. البته با بچه ها انگليسی رپ خوندم .
درسته که آهنگ رپ روی اعصاب بعضی ها سوهان می کشه، ولی ريويل خيلی نرم و خوب آهنگاش رو با سرعت فوق العاده ميخونه و در اين کار به نوعی برای خودش پادشاهی ميکنه. خصوصيت جالبی که داره اينه که عصبانيت عجيبی در خوندنش هست و خيلی جدی دوست داره متن آهنگ رو با آمپول توی مغز شما تزريق کنه! خودش هم موافقه...
آره آقا، من کارم جديه، از اول هم گفتم که کار من مثل مثنوی مولوی خيلی خيلی جديه. متن آهنگ های منو هم بايد اينطوری قبولش کنن و مسخره بازی توی کار نباشه!!
من از زندگی تو خيابونای لندن حرف می زنم از اختلاف طبقاتی و زندگی جوونای خارجی لندن که وضع خوبی ندارن. تازگی آلبوم خودم رو ضبط کردم و تونستم که تو راديوهای لندن پخششون کنم. آهنگ اول آلبوم من اسمش هست "بچه کدوم شهرکی؟" که منظورم از شهرک همون محله و جايی مثل مجموعه ساختما نيه که الان توش هستيم. شهرکهايی که از نظر مادی فقيرتر هستن. اين آهنگ شناسنامه کار منه و دوست دارم که با اين آهنگ شناخته بشم.
۹۹ درصد آدما نمی فهمن که توی اين آهنگ چی می خونی !
داستان بچه يازده ساله ای که از بچگی در محيط خلاف رشد می کنه و فقر مجبورش می کنه به نوعی انقلاب خيابونی راه بندازه. تجربه زندگی خودم و ديگران تلفيقاً اين آهنگ رو ساخته.
سبک رپ خوندن من با نوع معمول رپ فرق می کنه .... رپ معمولی بعد از هر سه چهار کلمه يک قافيه داره ولی اون رپی که من دوست دارم هر کلمه ای خودش يک قافيه است!
اما می دونم باورش سخته که اين سبک من از موسيقی و شعر ايرانی مياد به نوعی اين سبک از خدای مثنوی مولوی مياد. مولوی در اشعارش عيناً چنين راهی را نشون ميده.
برای نمونه ميگه پير منم جوان منم، تير منم کمان منم. دولت جاودان منم. من نه منم، نه من منم..... خلاصه يک جريانی داره به اندازه مثنوی مولانا....
ريويل منو از خواب غفلت بيدار کرد و چشمامو بازکردم ديدم داره رپ باستانی می خونه .... ريويل ادعا کرد که امينم eminem خواننده رپ معروف امريکايی هم از مولوی تقليد می کنه و اين سبک رو در آهنگاش داره. گفتم همه تون مثل مسلسل ميگين. حرفم گرفت و ريويل کاملاً تاييدش کرد.
دقيقاً به اين سبک، سبک مسلسلی ميگن. آهنگ دوم آلبوم من به همين سبکه و اسمش هست "رهبر را دنبال کن" و خلاصه آهنگ اينه که جا برای ديگران هست تا وقتی که ما رو به رهبری قبول کنن (در رپ).
ريويل به تازگی ايران رفته و با " هيچکس " يک موزيک ويدئو ضبط کرده. موزيک ويدئو به سبک سياه و سفيد که توی خيابونهای تهران ضبط شده و توش قمه بازی و قليان کشی زياده.
من از يک سالگی به لندن آمدم و از بچگی هرسال تابستان و تعطيلات به ايران می رفتم و تجربه زندگی در ايران بيشتر از سه ماه نداشتم که تجربه خانوادگی بود و توی کوچه خيابونهای تهران نبودم. اولين چيزی که از رپ ايرانی شنيدم، خواننده ای به نام " ديو " بود (از اولين خوانندگان رپ ايرانی که موضوعات سياسی در آهنگاش بود) که با اون از طريق اينترنت آشنا شدم و " ديو " قبل از سفرم به ايران " هيچکس " رو به من معرفی کرد. بعد از آشنايی با " هيچکس " از سبک کارش خيلی خوشم اومد و خلاصه اولين بار توی ميدان ونک باهم قرار گذاشتيم.
با هم قرار گذاشتيم که با هم آهنگ رپ بخونيم که توش موسيقی سنتی هم باشه. با همکاری چندين نوازنده سازهای ايرانی اومديم اين کارو انجام داديم و ويدئو هاش رو خودمون فيلمبرداری کرديم و بيشتر در پايين شهر تهران فيلمبرداری کرديم و خلاصه چندين بار هم مامورها ما رو گرفتن.
رپ ايرانی رو در چه مرحله ای ميبينی؟
رپ ايران در موقعيت جالبی قرار داره. چندين خواننده شناخته شدن و بقيه تلاش می کنن خودشون رو مطرح کنن. بزرگترين مشکل اينه که بودجه ای که دراختيار موسيقی پاپ هست برای مجوز گرفتن، در اختيار هيچ خواننده رپ نيست.تازه اگرهم چنين بودجه ای باشه مجوزی صادر نميشه. موسيقی رپ در ابتدای کارشه. وقتی تهران بودم متوجه شدم که در تهران ۷۰ % جو و نها، توی ماشينهاشون آهنگای رپ می ذارن، نه ايرانی ولی قول ميدم تا دوسال ديگه همه اينا رپ ايرانی بشه.
اين موسيقی در بطن و ريشه پر از فحش و ناسزا گوئيه و هميشه رويکرد انتقادی به دولت ها داره. با رپ خون هايی که در ايران حرف می زنم هميشه ميگن که نمی تونن هرچی ميخوان بخونن. با همه احترامی که برای خواننده های بيرون ايران دارم که رپ مخالف دولت می خونن بايد بگم فقط مخالفت وقتی ارزش داره که سايه اين ترس و وحشت را با وجودت از داخل حس کنی و مثلاً بدونی که با شلاق هر روز فاصله زيادی نداری....
رپ مثل اون شاگردی جديديه که به کلاس مياد و همه ازش بدشون مياد ولی باهاش دوست ميشن. وقت موسيقی پاپ گذشته و اندی و شهبال شب پره و ... که راجع به رپ ايرانی احضار نظر کردن که موفق نيست، اينو بدونن که وقتش از صحنه بيرون برن. چندتا ويدئو ميخوان بدن به کوجی زادوری براشون درست کنه.
ريويل حسابی گرد و خاک به پا کرد و با خواننده های لس آنجلسی حسابی شاخه! ريويل هويت خودش رو نمی خواد آشکار کنه. ولی از افشای هويت گروهش باکی نداره!
از گروه شاعران زهرآلود (poisonous poets) که جزوش هستی برامون بگو.
گروه ۶ نفری هست که چندتا سياه پوستن با مليت های مختلف که همه با هم رپ می خونيم. داستان من قديميه به وقتی که پانزده سال داشتم و مامانم به مسافرت رفت برای پانزده روز تمام شبها می رفتم توی کلوپ های مخصوص مسابقه رپ که توی فيلم "۸ مايل " هم ديدين.
مسابقه ای که ۲ نفر به صورت فی البدا هه بايد با شعر همديگر رو فحش بدن. خلاصه اونجا برنده شدم. در مسابقات لندن و بعد بريتانيا هم اول شدم و دوسال هم متداوم اين مقام رو حفظ کردم و دفعه سوم برگزار نشد. خلاصه چند سال بعد با شرکت بزرگ بی. ان . جی يک آلبوم بيرون داديم و سال بعد هم ديگه خودمون تکی کار کرديم. از خونه ريويل بگم که گويای چند سال کار جدی رپشه!
کلاهی گوشه اتاق افتاده با کد ۰۲۱ که کد تهرانه. ترجمه انگليسی اشعار سنايی رو ديواره و دمبلی که هيچ وقت استفاده نشده. سطل آشغا لش لبريزه و دوست صميمی اش فندکشه. برام گفت که زندگی يه رپ خون در لندن اونقدر با جوونای ديگه فرق نداره. دانشگاه ميره و ادبيات فارسی و تاريخ اديان می خونه. "اين دوتا درس رو می خونم که رپ فارسيم توپ بشه" !
ريويل می گه " رپ سه عامل می خواد " :
اول اينکه بايد از صدات مثل يک ساز استفاده کنن.دوم بايد بتونی قافيه ها رو بجا استفاده کنی و سوم پيام و متن خوبی برای گفتن داشته باشی. فلسفه رپ از معنی کلمه اش معلومه. رپ يعنی rhythm and poetry همون ريتم و شعر . نوع آهنگ رو هيپ هاپ ميگن که به نوعی ديگاه اصلی موسيقی رپ هست. هيپ هاپ موسيقی به نوعی دزدی هست از آهنگايی که ممکنه مردم بارها شنيده باشن. ممکنه آهنگی رو بشنوم که خيلی خوشم بياد ولی پيام اين آهنگ رو دوست نداشته باشم. پس برش ميدارم روش رپ ميخونم و ديدگاه خودم رو به اون اضافه می کنم.
مصاحبه ما به ديروقت کشيد و من يکخورده نگران کوچه پسکوچه های شهرکش بودم که خلاصه شکار نشم! ريويل گفت که تنها دليلی که در امان هستم اينه از خونه اون بيرون ميام وگرنه خدا می دونست چی می شد؟
خوب اینم از مصاحبه ئ ریویل که منبعش از persian-raper هست.
نوشته شده توسط Tz در سه شنبه ششم تیر 1385 و ساعت
بیوگرافی و زندگینامه نلی 
MC Proof رو شنیدید .خوب حالا میخوام